با تشدید تغییرات اقلیمی و بحران آب در بسیاری از مناطق جهان، مراکز تحقیقاتی کشاورزی امروز بر یافتن و توسعه گونه‌های گیاهی دارویی مقاوم به خشکی متمرکز شده‌اند. هدف، حفظ صنعت عظیم دمنوش‌های گیاهی در آینده‌ای است که منابع آب محدودتر خواهند بود. گیاهانی مانند اسطوخودوس (لاوندر)، آویشن و مریم‌گلی که ذاتاً نیاز آبی کمی دارند، در کانون توجه قرار گرفته‌اند. پروژه‌های اصلاح نژاد برای افزایش عملکرد و غلظت مواد موثره این گیاهان در شرایط کم‌آبی در حال اجراست. همچنین، کشت گیاهان بومی هر منطقه که به شرایط اقلیمی آن عادت دارند، مجدداً مورد تاکید قرار گرفته است. این به معنای تنوع بیشتر دمنوش‌های منطقه‌ای در بازار جهانی است. چالش بعدی، متقاعد کردن مصرف‌کنندگان به پذیرش طعم‌های جدیدی است که ممکن است از گیاهان کم‌آب‌بر ناشناخته به دست آیند.